مولانا در مثنوى حكايتى دارد از مرد طماع بغدادى كه اژدهايى كرخت شده از سرما در كوه هاى دور را به بغداد مى برد و در معرض آفتاب سوزان قرار مى دهد تا از رشادت ها و دلاورى هاى خود در شكار اين اژدها براى مردم داستان ها بگويد و در خلال آن نيز دينارى چند كاسب شود. اما به تدريج كه آفتاب داغ بغداد بر تن اژدها مى تابد، از كرختى بيرون مى آيد و به اصطلاح بيدار مى شود، بقيه حكايت نيز ناگفته پيدا است. شايد بتوان گفت گوياترين مثلى كه به روشنى بيانگر روابط چين و آمريكا باشد، همين حكايت مولاناست. حدوداً در دهه ۱۹۷۰ ريچارد نيكسون رئيس جمهور وقت و هنرى كيسينجر وزير امور خارجه آمريكا طرحى را ارائه كردند كه به زبان مولانا اژدها را در مقابل آفتاب قرار دادند. به اعتقاد آنان هدف نيز روشن بود. با درگيرى فرسايشى اژدها در مقابل خرس (اتحاد جماهير شوروى) از اژدها استفاده ابزارى كردند. اما شايد نيكسون آن زمان اين حكايت مولانا را نخوانده يا نشنيده بود كه زمانى اين اژدها از خواب بيدار مى شود و تن به استفاده ابزارى نخواهد داد. همان طور كه مرد بغدادى نيز مى خواست از اژدها استفاده ابزارى كند، شايد بتوان گفت بعد از آن زمان تاكنون به زمان بيدارى كامل اژدها زمان زيادى باقى نمانده است و استراتژى سران پكن تا فرا رسيدن اين زمان اين است كه با مشاركت همراه با چاشنى احتياط با دنياى غرب طى طريق كنند. از نگاه غرب نقش پكن در اين بازه زمانى توازن دهنده و موازنه قدرت جهانى است، ولى مشخص نيست بعد از بيدارى كامل، پكن به همين نقش اكتفا مى كند يا نه؟ با اين حال پيش بينى مى شود كه در سال هاى آتى كه مركز ثقل اقتصاد جهانى از حوزه آتلانتيك به حوزه اقيانوس آرام انتقال يابد جدال بر سر تصاحب قدرت آسيا مناقشه اصلى ميان كشورها خواهد بود. روشن است كه منظور از قدرت صرفاً قدرت و سيطره نظامى نيست بلكه شاخص هاى متنوع ترى را دربرمى گيرد. چين را از همين زاويه در ارتباط با ساير منابع تاثيرگذار قدرت بايد در نظر گرفت. به ويژه آنكه پكن شاخص هاى كلاسيك قدرت نظير جمعيت بالا، گستره وسيع جغرافيايى، موقعيت ژئوپولتيك و ژئواكونوميك و نظاير آن را نيز دارد مضاف بر اينكه از ظرفيت هاى كافى براى دستيابى به كاراكترهاى مدرن قدرت نظير تكنولوژى پيشرفته، توان بالاى جذب سرمايه و توسعه فناورى بهينه نيز برخوردار است. بنابراين مى توان گفت كه در ميان بازيگران مدعى چين از ويژگى هاى منحصر به فردى برخوردار است كه ساير بازيگران از آنها برخوردار نيستند. درست به همين دليل است كه هر كدام از بازيگران به سهم خود تلاش دارند كه نه در تقابل بلكه با همزيستى مسالمت آميز با چين مناسبات گسترده ترى برقرار سازند.واقعيت آن است كه در عرصه نوين تحولات بين المللى، اقتصاد و قدرت به عنوان تاثيرگذارترين پارامترها مطرح هستند. پكن از امتيازاتى در اين زمينه برخوردار است كه كم وبيش مى توان گفت ساير بازيگران به دلايل كاملاً آشكارى نمى توانند از چنين امكاناتى در توليد انبوه كالا با قيمت تمام شده مناسب برخوردار شوند. استراتژى اقتصادى چين كه به وسيله «دنگ شيائوپنگ» رهبر دهه هفتاد چين طراحى شد، بر كارگاه هاى كوچك صنعتى خانگى در بخش صنعت و مزارع خانوادگى در بخش كشاورزى و تعاونى ها تاكيد داشت. استراتژى اى كه تنها در چين با جمعيت يك ميليارد و چهارصد ميليون نفرى مى توان آن را پياده كرد و تحرك اقتصادى به وجود آورد. اين استراتژى اكنون به ثمر نشسته است. نگاهى گذرا به حجم تجارت خارجى و ميزان مبادلات اقتصادى چين كه اكنون به صورت يك مشكل جدى در عدم توازن تجارى بين چين و شركاى تجارى اش كفه ترازو را به سود چين سنگين كرده است، به خوبى نشان مى دهد كه «دنگ» راهبردى اصولى در بازسازى اقتصادى چين داشته است. اقتصاد سوسياليستى ورشكسته ميراث افراطى گرى هاى «مائو» هر چند كه ظاهر سوسياليستى را حفظ كرد و تحت عنوان «اقتصاد سوسياليستى مبتنى بر بازار آزاد» خود را بازسازى كرد، ولى تجربه اى متفاوت در توسعه اقتصادى و متناسب با شرايط خاص كشور چين است، احتمالاً در ساير كشورها در همين قالب پاسخ مناسب را نخواهد داد. اما بدون شك اين استراتژى اقتصادى چين را در مسير توسعه و پويايى اقتصادى قرار داده است. به طورى كه امروز مى تواند مدعى مشاركت جدى در بازار تجارت جهانى شود. هر چند كه غرب و به ويژه ايالات متحده درباره منصف بودن چين شك و ترديد داشته باشند و بيشتر آن را در قالب رقيب ناخواسته اى احساس مى كنند كه با زيركى و مرموزى خاصى جلو آمده است، ولى قصدى جز به زانو درآوردن حريف را ندارد. چين هم اكنون به عنوان يك امپراتورى منطقه اى با يك قدرت موثر با ساير قدرت هاى جهانى تجارت نابرابرى دارد. كسرى موازنه تجارت چين با ايالات متحده در سال ۲۰۰۴ بالغ بر ۱۰۰ ميليارد دلار بوده كه اين حجم كسرى موازنه تجارى چين و آمريكا خيلى وقت است زنگ خطر را براى واشينگتن به صدا درآورده است. اگر حجم تجارى ۱۵۰ ميليارد دلارى چين و ژاپن و ۸۰ ميليارد دلارى چين و آسه آن و ۹۰ ميليارد دلارى اتحاديه اروپا و چين را به آن اضافه كنيم، به خوبى مى توان فهميد كه پكن در برنامه ريزى اقتصادى- تجارى به اهداف استراتژيكى نيز مى انديشد. اين رويكرد قوى در دنياى غرب وجود دارد كه چين در حال دست كشيدن از اقتصاد سوسياليستى ناشى از انقلاب كمونيستى ۱۹۴۹ «مائو» است كه اين امر در درازمدت به درصد بالاى چسبندگى چين در بازارهاى جهانى منجر خواهد شد بنابراين مى توان گفت كه چين بعد از حوزه اقتصاد تجارى كه به سرعت در حال رشد است و بازارهاى جهانى خود را تحت فشار كالاهايى با قيمت متفاوت قرار داده به تدريج خود را آماده تاثير گذارى جدى بر آسيا و جهان مى كند. تاثير گذارى و پذيرى پكن از مراكز قدرت جهانى ناشى از الگوهاى خاصى براى حركت در اين روند رو به رشد است.و...

برای مشاهده متن مقاله به آدرس زیر مراجعه نمایید.

http://www.sharghnewspaper.com/841001/html/world.htm#s344667

بعد از اعلام موجوديت رژيم اسرائيل در سال ۱۹۴۸ سران صهيونيست به خوبى به اين مسئله واقف بودند كه شكست در هر جنگى به مفهوم پايان حيات اين رژيم خواهد بود. از سوى ديگر بعد از اين زمان (جنگ هاى اعراب و اسرائيل) اختلافات اعراب و اسرائيل وارد مرحله نوينى شد. مرحله اى كه شعله جنگ هاى اعراب و اسرائيل فروكش كرده بود اما اسرائيل همچنان سعى در تقويت و تجهيز بنيه سياسى _ اقتصادى خود با اتكا به هم پيمانان استراتژيك خود داشت و اعراب نيز درگير بحران ها و تنش   هاى داخلى بودند و همين امر باعث تضعيف هر چه بيشتر آنها مى شد. اسرائيل نيز صرف نظر از اين ديدگاه كه آيا اعراب با وجود شكست در سلسله جنگ هاى با اسرائيل (۱۹۶۷ و ۱۹۵۶) چقدر توانايى سازماندهى نظامى و شروع يك جنگ ديگر را دارند و به واسطه بيم از ريسك در معاملات بين المللى چاره اى جز مانور روى سلاح هاى هسته اى به عنوان نوعى برگ برنده در تنش هاى منطقه اى نداشت.
لذا رهبران رژيم اسرائيل از همان ابتداى تاسيس بر اين عقيده بودند كه نياز مبرم به دستيابى به پيشرفته ترين فناورى سلاح هاى هسته اى دارند تا همواره قادر به ايجاد واكنش و تداوم تسلط و نفوذ خود در منطقه باشند. از اين رو پروسه تلاش براى دستيابى به تكنولوژى حساس هسته اى نظامى در ميان سران اين رژيم بسيار زود آغاز شد و زودتر از آنچه انتظار مى رفت رژيم اسرائيل به سلاح هاى هسته اى دست پيدا كرد.
روند دستيابى اين رژيم تا اوايل دهه ۱۹۹۰ برنامه هسته  اى وسيع و بدون نظارت بين المللى منحصراً براى توسعه و تكثير و گسترش سلاح هاى اتمى به عنوان نوعى افزايش قدرت چانه زنى در معادلات منطقه اى _ بين المللى بود. ايجاد فناورى غنى سازى و سانتريفوژ توسط ارتش و وزارت دفاع و ساخت يك مكان انفجار هسته اى پيشرفته باعث عطف جامعه جهانى و نگاه منفعل آژانس بين المللى انرژى اتمى (IAEA) به فعاليت   هاى پنهانى هسته اى رژيم اسرائيل شد. اينكه چرا رژيم اسرائيل در اين مدت از آزمايش هسته اى كه نشانگر توانمندى هسته اى هر رژيمى است يا حتى بيان رسمى اين توانمندى سر باز زده است و استراتژى ابهام هسته اى را در پيش گرفته است در نوع خود جالب توجه است: سران اسرائيل به خوبى بر اين امر واقف بوده اند كه اعلام رسمى توانمندى  هاى هسته اى نظامى سرآغاز ايجاد يك مسابقه تسليحات هسته اى تمام عيار در منطقه حساس خاورميانه مى شد. تا قبل از وقوع جنگ سرد و فروپاشى اتحاد جماهير شوروى وجود يك جهان دوقطبى انجام اين رقابت تسليحاتى را آسان تر مى گرداند و اين امر براى رژيم نوپاى اسرائيل دو مشكل عمده را ايجاد مى كرد؛ اولاً برترى كامل نظامى كه اين رژيم همواره در دستور كار خود داشت خدشه دار و روياى تسلط كامل نظامى بر منطقه دست نيافتنى مى شد و ثانياً افزايش هزينه هاى نظامى اسرائيل با ايجاد مسابقه تسليحاتى به شدت افزايش مى يافت. امرى كه البته براى اعراب برخوردار از درآمد سرشار نفت زياد مشكل ساز نمى شد ولى اقتصاد ضعيف اسرائيل قدرت تحمل چنين شرايط نابسامانى را نداشت. باشگاه هسته اى (Nuclear clup) با مديريت قدرت هاى غربى و خصوصاً ايالات متحده تنها به كشورهاى معدودى حق استفاده از فناورى هسته اى نظامى را مى داد كه اين دستيابى به صورت انحصارى مى بايست دنبال مى شد و براى اطمينان خاطر غرب نسبت به اشاعه و گسترش تسليحات هسته اى لازم بود كه معاهدات بين المللى در اين خصوص به امضاى همه كشورها به خصوص كشورهاى اسلامى منطقه كه در تقابل جدى با اسرائيل هستند برسد. شايد بتوان گفت براى حفظ موجوديت سياسى رژيم اسرائيل و به اين منظور بود كه معاهداتى از قبيل پيمان NPT به محوريت آمريكا تنظيم و فضاى جهانى به سمتى هدايت شد كه همه كشورها ملزم و متعهد اجراى آن باشند. افشاى توانمندى هاى هسته اى رژيم اسرائيل عملاً باعث عدم امضاى پيمان هاى هم رديف پيمان NPT از سوى بسيارى از كشورها خصوصاً كشورهاى اسلامى مى شد و سناريوى ايالات متحده درخصوص تثبيت موانع حقوقى و بين المللى، عدم اشاعه و گسترش تسليحات و فناورى هسته اى با مشكلات جدى مواجه مى شد اما در برهه كنونى مقامات تل آويو نيك دريافته اند كه فضاى ديپلماتيك منطقه اى و بين المللى به دلايل ذيل دستخوش تغييرات اساسى شده است: اول اينكه ساختار دوقطبى جهان عملاً به ساختار تك قطبى مبدل شده و اين امر مقدمات آغاز يك رقابت تسليحاتى را بدون اتكا به ايالات متحده به عنوان يك حامى توانمند بين المللى ناممكن ساخته است، دوم، با توجه به علت عدم درك شرايط نوين بين المللى از سوى سران عرب، در حال حاضر اسرائيل بر تمامى يا حداقل كشورهاى عرب منطقه تسلط و سيطره محسوس نظامى _ سياسى دارد و عملاً آغاز يك مسابقه تسليحاتى جديد براى كشورهاى عرب ضرورتى بيهوده است، سوم، در حد فاصل سال هاى جنگ سرد شكاف تكنولوژيكى عرب _ اسرائيل چنان وسيع شده است كه بدون حمايت يك ابرقدرت آن هم در مدتى كوتاه قابل جبران نيست، چهارم، امضا، تصويب و اجراى معاهداتى مثل NPT و پروتكل الحاقى توسط كشورهاى منطقه عملاً مستندات و قوانين حقوقى غيرقابل انكار را فراروى آنها قرار داده و اين امر باعث عدم دستيابى آنها به تسليحات هسته اى شده است. تازه اگر به فرض هم تل آويو اقدام به خروج از استراتژى  ابهام هسته اى كند به لحاظ چارچوب   هاى حقوقى و قانونى و بر اساس پروتكل هاى پادمانى راه دستيابى به فناورى هسته اى نظامى بسته است و تنها بهانه خروج از پيمان NPT ماده ۱۰ آن است كه هم در شرايط خاص اجازه خروج از آن را به كشور متعهد خواهد داد. اما آمريكا سعى دارد با اعمال تغييراتى اساسى در اساسنامه NPT و تبديل آن به NPT2 مثل نشست اخير بازنگرى پيمان NPT در نيويورك، عملاً ديگر هيچ كشورى حق خروج از پيمان NPT را نداشته باشد. روشن است كه در صورت تحقق اين امر راه عملى مانور اعراب روى سلاح هاى هسته اى براى مقابله با رژيم اسرائيل عملاً بسته است.و...

برای مشاهده متن مقاله به آدرس زیر مراجعه نمایید.

 http://www.sharghnewspaper.com/840909/html/world.htm#s337239

اجلاس غيررسمى وزيران امور خارجه اتحاديه اروپا در حالى در بروكسل به پايان رسيد كه در يك متن پيشنهادى جديد از تركيه خواسته شده است كه شرايط و اصلاحات جديدى را در قبال شروع مذاكرات الحاق اين كشور به اتحاديه اروپا بپذيرد. سران آنكارا با عكس العمل شديد در مقابل اين عمل غيرمنتظره بروكسل اعلام كردند در صورتى كه اتحاديه اروپا شروط بيشترى را براى شروع مذاكرات الحاق اين كشور به اين اتحاديه خواستار شود آنكارا از نامزدى عضويت منصرف خواهد شد و ديگر تمايلى براى مذاكرات آتى از خود نشان نخواهد داد.
اين در حالى است كه تركيه در راستاى همين اصلاحات مدنظر اتحاديه اروپا چندى پيش پس از امضاى پروتكل توسعه همكارى هاى گمركى با ۱۰ كشور جديد عضو اتحاديه اروپا و نيز قبرس طى نامه اى به اين اتحاديه اعلام كرده بود كه قبرس (بخش جنوبى و يونانى نشين) را به رسميت نخواهد شناخت. انگليس به عنوان رياست دوره اى اتحاديه اروپا در تقابل با اين موضع آنكارا متن پيشنهادى جوابيه اين اتحاديه به نامه تركيه را ارائه كرد كه باعث خشم وزيران امور خارجه يونان و قبرس شد. آنها اعلام كردند كه اگر اتحاديه اروپا آنكارا را براى به رسميت شناختن قبرس (بخش جنوبى) تحت فشار قرار ندهند اين كشور مانع شروع مذاكرات الحاق تركيه به اين اتحاديه خواهد شد. در همين حال رجب طيب اردوغان نخست وزير تركيه با اعتراض نسبت به كشورهايى (مثل فرانسه، انگليس و...) كه هنوز نسبت به عضويت آنكارا در اتحاديه اروپا ترديد داشته و اطمينان خاطر ندارند اعلام كرد در صورتى كه اين كشورها مشكلات پيش روى خود را مرتفع نسازند ما نيز تهديدات خود را براى صرف نظر كردن از پيوستن به اتحاديه اروپا مجدداً مطرح مى كنيم. همه اينها تقريباً سير كوتاهى از پيش چالش هاى ديپلماتيك فراروى آنكارا قبل از آغاز مذاكرات در چندماهه گذشته بود. سران اتحاديه اروپا كه سال گذشته به تركيه براى پيوستن به اين اتحاديه چراغ سبز نشان داده بودند سوم اكتبر سال جارى را تاريخ آغاز مذاكرات الحاقى اعلام كردند. اما سرپيچى آنكارا از به رسميت شناختن قبرس و افزايش نگرانى ها درخصوص ورود كشورى مسلمان به جمع خانواده اروپايى و تحولات اخير اين اتحاديه پيوستن اين كشور را در هاله اى از ابهام قرار داده است.
سال ها است كه تركيه مى كوشد به عضويت اتحاديه اروپا درآيد و به اين منظور يك رشته اقدامات موردنظر اين اتحاديه از جمله اصلاحات قضايى و رفع موانع تجارى با كشورهاى جديد عضو اتحاديه شامل قبرس را به اجرا گذاشته است. با اين همه دولت تركيه تاكيد داشته كه اين اقدامات به منزله شناسايى رسمى حاكميت دولت مستقر در بخش جنوبى قبرس بر تمامى خاك اين جزيره نيست. در مقابل قبرس با حمايت فرانسه اتحاديه اروپا را تحت فشار قرار داده تا بر شناسايى رسمى قبرس از سوى تركيه به عنوان شرط ادامه گفت وگوهاى عضويت تركيه در اتحاديه اروپا تاكيد كند. قبرس در ماه مه ۲۰۰۴ به عضويت اتحاديه اروپا پذيرفته شد و شهروندان اين سرزمين از حقوق مرتبط با عضويت در اتحاديه از جمله ورود آزادانه به ساير كشورهاى عضو برخوردار شدند. اما مزاياى اقتصادى و سياسى عضويت در اتحاديه تنها به بخش جنوبى اين جزيره اختصاص دارد.و...

برای مشاهده متن مقاله به آدرس زیر مراجعه نمایید

http://www.sharghnewspaper.com/840707/html/world.htm#s303042

خاوير سولانا ، مسوول سياست خارجي اتحاديه اروپايي از احتمال اعمال تحريم هايي عليه ايران خبر داد.
سولانا در گفتگو با روزنامه فيگارو در عين حال تاکيد کرد گزينه نظامي هرگز مورد ترجيح کشورهاي اتحاديه اروپايي نخواهد بود. وي درخصوص احتمال تحريم عليه ايران در 3 مرحله گفت : محدوديت تماسهاي دولتهاي اروپايي با مقامات مسوول پرونده هسته اي ايران از موارد اين تحريم خواهد بود. وي همچنين تشديد تقويت نظارت و کنترل بر صادرات مواد و تکنولوژي هاي حساس بويژه مواردي که داراي کاربرد دوگانه نظامي و غيرنظامي هستند را از جمله موارد تحريم ها دانست.
منع سفر برخي مقامات ايراني و خانواده هايشان به اروپا از ديگر موارد تحريم عليه ايران است که خاوير سولانا مسوول سياست خارجي اتحاديه اروپايي آن را مطرح کرده است.
در مراحل سه گانه سخنان سولانا ، مهمترين موضوع تشديد کنترل صادرات مواد و تکنولوژي هاي حساس است که نمي توان آن را موضوع جديدي دانست زيرا اروپا بيش از 2 دهه است که همراه با تحريم امريکا مانع صادرات اين گونه تکنولوژي به ايران بوده است و اروپايي ها بخوبي به اين امر واقف هستند که پيشرفت هاي صنعتي و فناوري ايران در فضاي اين تحريم ها به دست آمده و همان طور که رئيس جمهور اشاره کرده از صفر تا 100 فناوري هسته اي محصول تلاش دانشمندان داخلي است.
فراموش نمي شود که برخي کشورهاي اروپايي به بهانه تحريم حتي از ارسال پيچهاي معمولي به اين بهانه که کاربرد دوگانه دارد ، جلوگيري مي کردند. قطعا با افزايش دامنه تشديد اين ممنوعيت ها ما شاهد شکوفايي هاي بيشتري در زمينه تکنولوژي داخلي خواهيم بود. در مناسبات ديپلماتيک نيز هر ممنوعيت و محدوديتي اقدامي متقابل درپي خواهد داشت که در اين زمينه هم عملکردي فراتر از مسائل ديپلماتيک از سوي برخي نمايندگي هاي اروپايي و ورود برخي از آنها به اقدامات جاسوسي در قالب فعاليت هاي ديپلماتيک ، به نفع ايران خواهد بود و دست اروپا از فرصت جاسوسي کوتاه خواهد شد. بي شک بازنده اصلي اين بازي بي سرانجام کشورهاي اتحاديه اروپايي خواهند بود که بايد بعد از اين اقدامات منتظر بنزين 3 يورويي باشند و از طرفي فرصتي طلايي براي ايران خواهد بود تا فارغ از دخالت و پارازيت هاي سياسي ، تمام توان خود را روي پيشرفت علمي و فناوري کشور متمرکز کند. مواضع اخير آقاي سولانا چيزي جز تلاش براي دفع بخشي از سيستم ، دامن زدن به بحران و حرکت در مسير مدرنيزه کردن اروپاي پير و خسته براي رژه در برابر زياده خواهي ها و برتري طلبي هاي امريکا نيست اما آقاي سولانا نبايد فراموش کند که به قول اوتو کارل هاندريش ، جامعه شناس آلماني ، «امريکايي ها به لحاظ اقتصادي به خرج ديگران زندگي مي کنند و جهان براي امريکا به منزله يک کالاست کالايي که امريکا تلاش مي کند از طريق عمليات نظامي همواره سهم بيشتري از آن را به چنگ آورد.» راه رهايي اروپا از زير فشارهاي امپراتوري امريکا ، ترجمه خواست هاي تحميلي امريکا به زبان اروپا نيست. تصور مي شود که آقاي سولانا براي ادامه اين بازي پير شده است.

ايران سرانجام توافقنامه پاريس را که از سوي 3 کشور اروپايي آلمان ، انگليس و فرانسه مطرح شده بود پذيرفت. به اين ترتيب ، راه را براي اعتمادسازي بيشتر هموار کرد.
با وجود تمامي برداشت هايي که از اين توافق مطرح مي شود و با وجود برخي ضعفها در اين توافق ، شايد ايران بهترين و منطقي ترين راه را برگزيد، راهي که با جنگ تبليغاتي غرب و امريکا به شوراي امنيت سازمان ملل ختم مي شد.
در اين ميان ، با تمامي اين جريانات اخير خوش بيني است اگر فکر کنيم پرونده هسته اي ايران در جلسه 25 نوامبر شوراي حکام آژانس بين المللي انرژي اتمي بسته خواهد شد ؛ چرا که مکانيسم هايي که در توافقنامه پاريس قيد شده است ، راه را براي ادامه مذاکرات و عکس العمل هاي طرفين باز نگه داشته است.
بحث استفاده ايران از فناوري صلح آميز هسته اي ، در شرايطي از سوي جامعه جهاني و آژانس بين المللي انرژي اتمي (IAEA) مشروع و قانوني تلقي مي شود که ايران از حق مسلم و تعريف شده خود در استفاده از اين فناوري حساس ، صرف نظر کند. نشست کشورهاي يورو 3(نمايندگان آلمان ، انگليس ، فرانسه) با نمايندگان ايراني در وين به مراحل پاياني خود نزديک مي شود در حالي که شرط اصلي براي ارجاع نشدن پرونده هسته اي ايران به شوراي امنيت سازمان ملل متحد، با توجه به نشست IAEA در 25 نوامبر امسال تعليق نامحدود غني سازي اورانيوم و توقف کامل چرخه سوخت با توجه به منابع غني و سرشار در کشور است.
تناقض گويي ها و عملکرد دوگانه جامعه جهاني در رويکرد به پرونده هسته اي ايران در اجلاس وين به اوج خود رسيده است. پيشنهادهاي طرفهاي مذاکره کننده اروپايي با نمايندگان ايران در اجلاس وين در 2 فاز تشويق و تنبيه ارائه شده که در نوع خود قابل تامل است ؛ پيشنهادهايي که خارج از چارچوب کنوانسيون هايي مثل NPT و مقررات مشروع و بحق شناخته شده بين المللي است.و...

برای مشاهده متن مقاله به آدرس زیر مراجعه نمایید.

http://www.jamejamonline.ir/shownews2.asp?n=70132&t=fp